సర్వ జీవుల్లో అత్యంత ప్రమాదకరమైన జీవి మనిషి — శక్తి వల్ల కాదు, చైతన్య దుర్వినియోగం వల్ల.
మనిషి తనను తాను మరిచిపోయాడు.
తన అసలు స్వరూపాన్ని కోల్పోయాడు. అంతరంగ శాంతిని విడిచిపెట్టాడు. కరుణ, ప్రేమ, దైవత్వం అహంకారంలో కలిసిపోయాయి. ప్రగతి పేరుతో ఆధిపత్య నృత్యం చేస్తున్నాడు.
సముద్రాలను కొలిచాడు,
ఆకాశాన్ని చీల్చాడు,
గ్రహాలను చేరుకున్నాడు —
కానీ తనలోని అస్థిరతను జయించలేకపోయాడు.
ఇతర జీవులు తమ సహజ ధర్మాన్ని దాటవు.
సింహం ఆకలికి వేటాడుతుంది, ద్వేషానికి కాదు.
వృక్షం భేదభావం లేకుండా నీడ ఇస్తుంది.
ప్రకృతి తన నియమంలో నిలుస్తుంది.
కాని మనిషి విభజిస్తాడు —
కులం, మతం, రంగు, సంపద, సరిహద్దుల ద్వారా.
ఇతరులపై గెలిచి దానినే మహత్త్వంగా ప్రకటిస్తాడు.
సమస్య బుద్ధి కాదు — సమస్య అహంకారం.
విముక్తికి దారి చూపే ఆలోచన శక్తి వినాశానికి ఆయుధమైంది.
అందుకే బ్రహ్మ జ్ఞానం అవసరం.
బ్రహ్మ జ్ఞానం బయటి ప్రపంచాన్ని జయించడం కాదు, లోపలి అహంకారాన్ని లయ చేయడం.
ఇది మనిషికి గుర్తు చేస్తుంది:
నీవు యజమాని కాదు.
నీవు నియంత్రణాధికారి కాదు.
నీవు వేరుపడినవాడు కాదు.
నీవు అనంతంలో ఒక భాగం.
ఈ విశ్వం నీ సొత్తు కాదు —
నీవే దాని నాదంలో ఒక స్వరం.
ఈ అవగాహన కలిగితే హింస తగ్గుతుంది, విభజన కరుగుతుంది, కరుణ మేల్కొంటుంది.
మనవ జన్మ ఆధిపత్యం కోసం కాదు, ఏకత్వ బోధ కోసం.
కేవలం మనిషికే బ్రహ్మ జ్ఞానం అవసరం —
ఎందుకంటే తనను తాను మరిచిపోయింది మనిషే.
మరి తనను తాను గుర్తు చేసుకోవాల్సింది కూడా అతడే.