జీవితం నాదే కావచ్చు…
కానీ మార్గం నా సద్గురువారిదై ఉండాలి।
అలాంటి మార్గం…
ప్రతి మనిషిని ప్రేమతో చూడటం నేర్పేది,
కరుణను మాటల్లో కాదు — స్వభావంలో చూపేది,
నిర్మలతను మనసు యొక్క అసలైన గుర్తుగా నిలిపేది,
దయను ప్రతి ప్రవర్తనలో కనిపించేలా చేసేది।
నా సద్గురువారి జీవితం ఇదే నేర్పిస్తుంది —
ఎవరిపట్లా ద్వేషం, అసూయ, విరక్తి, అహంకారం లేకుండానే
ఈ ప్రపంచంలో జీవించవచ్చని।
అదే నిజమైన జీవితం…
అంతేకాదు, అప్పుడే ఆ జీవితం నిజమైన అర్థంలో ప్రామాణికమవుతుంది.।
నా సద్గురువారి జీవితంలో ఒక రోజు కూడా
మన జీవితమంతటి కాలానికి సరిపడే పాఠాన్ని నేర్పుతుంది।
వారి మాటలు, వారి ప్రవర్తన, వారి సహనం —
ప్రతి క్షణం మనిషికి తన అసలు గుర్తింపును గుర్తుచేస్తాయి।
వారి చరణాల దగ్గర కూర్చుంటే
మనిషి కేవలం వినడు… మారడం ప్రారంభిస్తాడు।
అక్కడ ఒక గొప్ప నేర్పు లభిస్తుంది —
ప్రతి ఒక్కరిని
నా గురుదేవుల్లా ప్రేమతో, వినయంతో, ఆప్యాయతతో కలవాలని।“ప్రయత్నం” అంతే —
జీవితం నాదిగా ఉండాలి,
కానీ ప్రతి ప్రవర్తనలో నా సద్గురువారి ప్రతిబింబం కనిపించాలి।