నేను జీవిస్తున్న జీవితం నాకు బాగానే అనిపిస్తే…
అది అందరికీ అలాగే అనిపించాలా?
నేను ఆలోచిస్తున్న విధానం నాకు సరైందిగా అనిపిస్తే…
అందరూ కూడా అలాగే ఆలోచించాలా?
నేను తినేది, నా అలవాట్లు,
నా జీవన విధానం—
అదే అందరికీ “సరైన” మార్గమా?
“నాకు బాగుంది” అనే భావన
ఇతరుల మీద కూడా పెట్టడం ప్రారంభిస్తే,
అది జ్ఞానమా… లేక సాదాసీదా మూర్ఖత్వమా?
నిజం ఏమిటంటే—
ప్రతి మనిషి తన తన దృష్టి, పరిస్థితులు, అనుభవాలతో తయారవుతాడు।
అప్పుడు నేను ఎందుకు కోరుకుంటున్నాను
ప్రపంచం నాకు నచ్చిన విధంగానే ఉండాలని?
ఎవరైనా వేరేలా జీవిస్తే
నాకు నిజంగా ఏమి నష్టం?
బహుశా పెద్ద తప్పు ఇదే—
అన్నింటినీ నా దృష్టికోణం నుంచే చూడటం।
జీవిత సారాంశం అందరూ నాలా మారడం కాదు,
నేను అంత విస్తృత మనసు కలవాడిగా మారడం—
ప్రతి ఒక్కరినీ వాళ్లలా అంగీకరించడం।
కానీ మనసు చేసే మాయ—
ప్రతి ఒక్కరూ మనసు లోపల అనుకుంటారు:
“ఈ లోకంలో నాకంటే మంచి వాడెవ్వరూ లేరు।”
తన ఆలోచనలు గొప్పవిగా,
తన చర్యలు పరిపూర్ణంగా అనిపిస్తాయి।
అప్పుడు…
ఇతరుల ప్రతి పని తప్పుగా కనిపిస్తుంది,
వారి ప్రతి విధానం అసహనంగా అనిపిస్తుంది।
అక్కడి నుంచే పుడతాయి—
అసూయ, ద్వేషం, అహంకారం, కఠినత్వం।
మనం వినయంగా ఉండేందుకు వెనుకడుగు వేస్తాం,
ఎందుకంటే సమాజం మనల్ని తొక్కేస్తుందనిపిస్తుంది।
కానీ నిజం వేరే—
వినయం బలహీనత కాదు,
అది అవగాహన, పరిపక్వతల సంకేతం।
అలాంటి సమయంలో…
నాకు నా సత్గురువు జీవితం ఆదర్శం —
అదే నిజమైన జీవన విధానం—
ఎవరిపట్ల ద్వేషం, వైరము, అహంకారం లేని వారు—
ప్రతి ఒక్కరినీ ప్రేమతో, వినయంతో అక్కున చేర్చుకొనేవారు ,
ఎల్లప్పుడూ అదే సమదృష్టితో చూసే వారు।
చివరగా ప్రశ్న ఇది కాదు—
“ప్రపంచం నాకు నచ్చిన విధంగా ఎందుకు లేదు?”
కానీ నిజమైన ప్రశ్న—
“నేను ప్రపంచాన్ని అది ఉన్నట్టుగా అంగీకరించగలుగుతున్నానా?”