భయం

భయం: జననం నుండి సహజ స్థితి వరకు ఒక అంతర్ముఖ యాత్ర

జననం అంటే కేవలం జీవితం ఆరంభం కాదు — అది అసురక్షితత్వం యొక్క తొలి స్పర్శ కూడా. మొదటి ఊపిరి గాలి మాత్రమే కాదు; అది ప్రపంచం సులభం కాదని తెలియజేసే మౌన సందేశం. అలా భయం మనిషితో కలిసి పుడుతుంది.

ప్రారంభంలో భయం శత్రువు కాదు.
అడవి, చీకటి, ఆకలి — ఇవే భయానికి మూలాలు.
అది పారిపోవడానికి కాదు, బ్రతకడానికి ఉన్న సహజ ప్రతిస్పందన. భయం మనిషికి జాగ్రత్త నేర్పింది; జాగ్రత్త జీవనాన్ని కాపాడింది. ఇక్కడే అస్తిత్వ అవగాహన మొలకెత్తింది.

భయం మనిషిని ఆలోచింపజేసింది. ఆలోచన పరిష్కారాలను కనుగొంది. పరిష్కారాలు సాధనాలయ్యాయి. సాధనాలు అభివృద్ధికి దారితీశాయి. అందుకే బుద్ధి భయానికి సంతానం అని చెప్పవచ్చు — భయం లేకపోతే అభివృద్ధి ఉండేది కాదు.

కానీ కాలంతో పాటు భయం రూపం మార్చుకుంది. సమాజం ఏర్పడింది; నియమాలు, అంచనాలు, పోలికలు పెరిగాయి. అంగీకారం అవసరమైంది. ఇక భయం బాహ్య ప్రమాదం గురించి కాదు —
మన స్థానాన్ని కోల్పోవడంపై. ఇలా భయం మనసులో స్థిరపడింది.

జనం పెరిగారు, కానీ గుర్తింపు తగ్గింది. మధ్యలో ఉండి కూడా ఒంటరితనం పెరిగింది.
కనుమరుగవుతామనే భయం అస్తిత్వాన్ని ప్రశ్నగా మార్చింది.

వైఫల్య భయం మనిషిని ప్రయత్నానికి ముందే ఆపింది. ఊహించిన ఓటమి నిజమైన ప్రయత్నాన్ని మింగేసింది. ఇలా భయం అభివృద్ధిని కూడా అడ్డుకుంది.

ఆధునిక యుగంలో భయం మరింత సూక్ష్మమైంది. సాంకేతిక వేగం పెరిగింది, కానీ మనసు అంతే వేగంగా ఎదగలేదు. గుర్తింపు, స్థానం, భవిష్యత్తు — అన్నీ అనిశ్చితంగా అనిపించాయి. భయం ఇక కనిపించని నీడలా మారింది.

భవిష్యత్తు గురించి స్పష్టత లేకపోవడం మనసును వర్తమానం నుండి దూరం చేసింది. భయం రేపటిలో నివసించింది, ప్రస్తుతం అస్థిరమైంది.

కానీ ఒక ప్రశ్న అన్నిటినీ మార్చగలదు —
“నేను ఎవరు?”

“నేను ఈ శరీరమే” అనే భావన ఉన్నంతకాలం భయం ఉండక తప్పదు. ఎందుకంటే శరీరం నశ్వరమైనది; నశ్వరతే భయానికి మూలం.

కానీ “ఈ శరీరాన్ని నడిపిస్తున్న శక్తి ఏమిటి?” అనే అంతర్ముఖ ప్రశ్న పుడితే, అక్కడే భయానికి అంతం ప్రారంభమవుతుంది. ఆ శక్తి — ఆత్మ — ఈశ్వరుని అంశం. ఆ అంశం నశించదు.

ఈ సత్యాన్ని కేవలం తర్కంతో కాదు, అనుభూతితో గ్రహించినప్పుడు సహజ స్థితి ఆవిష్కృతమవుతుంది.

ఆత్మ సాక్షాత్కారం గురుకృప వలననే స్ఫురిస్తుంది — ఎందుకంటే భయం మనసుకు, శరీరానికి సంబంధించినది; ఆత్మకు కాదు.

ఆ సహజ స్థితిలో
చింత ఉండదు,
అనిశ్చితి ఉండదు,
భయం ఉండదు.

అక్కడ కేవలం అవగాహన మాత్రమే ఉంటుంది — మరియు ఆ అవగాహనలో శాంతి సహజంగా వికసిస్తుంది.